אין די איצטיקע טעג - די לעצטע טעג פֿון חוֹדש מערץ און די ערשטע פֿון אַפּריל - האָט זיך פּלוצים אויפֿ געװעקט פֿון דרימל די פּאָליטישע אַקטיװיטעט אַרום דעם "פּראָצעס פֿון אַנאַפּאָליס" צו לייזן דעם ישׂראל־פּאַלעסטינער קאָנפֿליקט. מיטאַמאָל שאַפֿט זיך דער אײַנדרוק, װי די מדינה־מנהיגים פֿון דעם ראַיאָן און זײערע אַפּוטרופּסים אין מערבֿ און אין מיזרח װאָלטן זיך פּלוצעם דערמאָנט אין דער דרינגענדקייט צו פֿאַרזיכערן די סטאַביליטעט אין דעם ראַיאָן, און װי זיי װאַלטן אויף אַן אמת געגלויבט, אַז די באַנײַטע באַמיִונגען װעלן ברענגען אַ טאָלק און אַז עס לאָזט זיך עפּעס דאָ דערגרייכן בײַ די איצטיקע אומשטאַנדן.

דאָס יאָר 1968 איז געװען אַ יאָר פֿון אַ היסטאָרישן איבערברוך אין דער געשיכטע פֿון אייראָפּע - אַזוי װי דאָס יאָר פֿריִער (1967) אין ישראל און, װי למשל 1905 אין צאַרישן רוסלאַנד.

דער װאַרשעװער אוניװערסיטעט האָט אָפּגעצייכנט מיט אַן אינטערנאַציאָנאַלן סימפּאָזיום דעם געדענק־טאָג פֿון צװײ "קליינע רעװאַלוציעס",

דער קאָמפּליצירטער פּראָצעס פֿון די אַמריקאַנער פּרעזידענט־װאַלן איז איצט אין פֿולן גאַנג. די איצטיקע פֿאַזע איז - אויסקלײבן די קאַנדידאַטן, די א"ג "פּרײַמעריס". דוכט זיך, אַ פּשוטע זאַך: מיר זײַנען געװױנט, אַז װאַלן קענען זײַן פּראָפּאָרציאָנעלע - די צאָל שטימען װערט פֿאַרטײלט לויט דער פּראָפּאָרץ פֿון די שטימען פֿאַר דעם קאַנדידאַט אָדער מערהייט־װאַלן: װער עס געװינט די מערהײט שטימען, װערט דער קאַנדידאַט פֿון דער פּאַרטיי.

אין אַמעריקע שטימט מען נישט אויף קאַנדידאַטן, נאָר אויף דעלעגאַטן צו אַ צוקונפֿטיקער קאָנפֿערענץ,

די שאלה איז מיר אויפֿגעשוווּמען אויפֿסנײַ אויפֿן געדאַנק בּעת איך האָב אין איינער פֿון די פֿאַרשפּרײטע היגע צײַטונגען זיך אָנגעטראָפֿן אויף צוויי אַרטיקלען אין דעם זעלבן נומער. עופֿר פּעטערסבורג און סעווער פּלאָצקער, צוויי אָנגעזענע פּובליציסטן, וואָס גיבן דעם טאָן אין "ידיעות אחרונות" וועגן די עקאָנאָמישן עניינים אין לאַנד, ענטפֿערן, אומדירעקט, אויף מײַן פֿראַגע. אונטער דעם קעפּל: "די שפּילצײַגס פֿון שערי און אַרקאַדי", ברענגט עופֿר פּעטערבורג אין דער העברעיִ שער צײַטונג די פֿאָלגנ דיקע באַשרײַבונג: